Waarom een nieuwe levensfase soms voelt als verpot worden
Gisteren sprak ik met een vriendin over de fase waarin ik zit.
Tijdens dat gesprek maakte ik ineens de vergelijking met een plant die wordt verpot.
De plant zelf is er nog.
De wortels ook.
Maar de omgeving verandert.
Nieuwe aarde.
Meer ruimte.
Een andere pot.
En hoewel de plant op het eerste gezicht dezelfde blijft, moet er onder de grond van alles opnieuw gebeuren.
De wortels moeten hun weg vinden.
Zich opnieuw verbinden.
Houvast zoeken.
Dat beeld bleef bij me hangen.
Je neemt jezelf mee
Bij een nieuwe levensfase begin je natuurlijk niet opnieuw vanaf nul.
Je neemt alles mee wat er al was.
Ervaringen.
Gewoontes.
Relaties.
Verhalen over jezelf.
Dingen waar je trots op bent.
Maar ook dingen die je misschien zijn gaan beperken.
De wortels zijn er dus nog.
Alleen passen ze niet altijd vanzelf in de nieuwe grond.
Wat vroeger goed werkte, hoeft nu niet meer te werken.
Wat ooit belangrijk was, kan minder belangrijk worden.
En iets waar je jezelf jarenlang mee hebt geïdentificeerd, kan ineens beginnen te verschuiven.
Hoe ouder de plant, hoe lastiger het verplaatsen
Toen ik later verder over die metafoor nadacht, viel me nog iets op.
Een jonge plant verpot je relatief eenvoudig.
Nieuwe pot.
Nieuwe aarde.
Water erbij.
Klaar.
Bij een grote, oude plant ligt dat anders.
De wortels zijn uitgebreider.
Meer verweven.
De plant heeft zich volledig aangepast aan de plek waar hij stond.
Verplaatsen wordt daardoor ingewikkelder.
Dat herken ik.
Hoe ouder je wordt, hoe meer je hebt opgebouwd.
Niet alleen praktisch.
Ook innerlijk.
Je weet beter wie je bent.
Of in ieder geval: wie je altijd dacht dat je was.
En juist daarom kan verandering soms meer schuren.
Niet omdat je niet kunt veranderen.
Maar omdat er meer mee verandert.
De oude wortels willen terug naar wat bekend is
Dat vind ik misschien wel het interessantste.
Een deel van mij zoekt automatisch naar het bekende.
De oude rollen.
De oude gewoontes.
Het oude ritme.
Niet per se omdat die nog het beste passen.
Maar omdat ze vertrouwd zijn.
Dat is logisch.
Wortels groeien niet bewust.
Ze zoeken gewoon naar houvast.
Wij doen soms hetzelfde.
We grijpen terug op wat we kennen.
Zelfs als we ergens voelen dat we daar eigenlijk uit gegroeid zijn.
Nieuwe grond vraagt tijd
Wat ik lastig vind, is dat ik graag wil dat het sneller gaat.
Nieuwe fase?
Dan wil ik ook graag weten wat erbij hoort.
Wat mijn nieuwe ritme is.
Waar mijn energie naartoe moet.
Welke rol bij me past.
Wat ik wil opbouwen.
Maar zo werkt het blijkbaar niet.
Een plant die net verpot is, ziet er boven de grond misschien gewoon hetzelfde uit.
Terwijl er onder de oppervlakte volop aanpassing bezig is.
Dat vind ik een mooie gedachte.
Niet alles wat belangrijk is, is meteen zichtbaar.
Soms gebeurt de echte verandering eerst ondergronds.
Niet trekken aan de plant
Misschien is dat ook het advies dat in deze metafoor zit.
Je kunt een plant niet sneller laten wortelen door eraan te trekken.
Je kunt wel zorgen voor goede omstandigheden.
Genoeg licht.
Water.
Voeding.
Ruimte.
En daarna moet er iets gebeuren wat je niet volledig kunt afdwingen.
Dat geldt misschien ook voor een mens in transitie.
Je kunt aandacht geven aan wat belangrijk is.
Bewegen.
Goede gesprekken.
Rust.
Nieuwsgierigheid.
Contact.
Dingen proberen.
Maar je hoeft niet iedere dag bewijs te zien dat je al helemaal bent aangekomen in je nieuwe leven.
Misschien ben je niet ontworteld
Dat woord gebruiken we snel.
Ontworteld.
Alsof je nergens meer bij hoort.
Alsof alles wat je had verdwenen is.
Maar misschien klopt dat beeld niet.
Misschien zijn de wortels er nog steeds.
Ze moeten alleen opnieuw hun plek vinden.
Dat vraagt tijd.
En hoe groter de plant, hoe zorgvuldiger dat proces misschien moet gaan.
Niet omdat hij zwakker is.
Maar omdat hij meer met zich meedraagt.
Opnieuw verbinden
Ik merk dat ik die gedachte prettig vind.
Ik hoef niet opnieuw uit te vinden wie ik ben.
Ik hoef ook niet vast te houden aan alles wat ik was.
Misschien zit ik gewoon in een periode van opnieuw verbinden.
Met een ander ritme.
Andere prioriteiten.
Andere vormen van betekenis.
Andere mensen.
Misschien zelfs met andere delen van mezelf.
Niet alles hoeft meteen vast te staan.
De wortels zoeken hun weg wel.
Als ik ze tenminste de tijd en de ruimte geef.
Misschien is ouder worden niet minder groeien.
Misschien is het leren opnieuw wortelen.