Waarom ik ieder jaar opnieuw moet leren accepteren dat ik in de winter een ander mens ben
Ergens in oktober voel ik het gebeuren.
De dagen worden korter.
De lucht wordt grijzer.
De zon laat zich steeds minder zien.
En zonder dat ik het wil, verandert er iets in mij.
Ik heb minder energie.
Minder zin om eropuit te gaan.
Ik kan somberder zijn dan in de zomer.
Jarenlang heb ik daartegen gevochten.
Ik vond dat ik gewoon hetzelfde moest blijven functioneren.
Maar inmiddels kijk ik daar anders naar.
Alsof het altijd zomer moet zijn
We leven in een maatschappij die het hele jaar hetzelfde van ons verwacht.
Even productief.
Even energiek.
Even enthousiast.
Alsof de seizoenen alleen buiten bestaan.
Terwijl de natuur iets heel anders laat zien.
In de winter vertraagt alles.
Bomen verliezen hun bladeren.
Planten trekken zich terug.
Er lijkt weinig te gebeuren.
En toch is dat seizoen net zo belangrijk als de lente.
Waarom zouden wij dan altijd op volle kracht moeten draaien?
Ik wilde de winter oplossen
Lange tijd zag ik de winter als een probleem.
Ik zocht naar dé oplossing.
Nog meer licht.
Nog meer vitamines.
Nog een nieuwe ochtendroutine.
Begrijp me niet verkeerd.
Ik geloof dat beweging, daglicht en goed voor jezelf zorgen enorm kunnen helpen.
Maar ik merkte dat ik nog iets anders nodig had.
Acceptatie.
Niet de acceptatie van: zo ben ik nu eenmaal.
Maar de acceptatie dat ik in de winter simpelweg anders ben dan in juni.
Zachter voor mezelf
Dat inzicht heeft veel veranderd.
Ik plan in de winter minder.
Ik verwacht minder van mezelf.
Ik zoek bewust het daglicht op als de zon zich laat zien.
Ik blijf bewegen, ook als ik geen zin heb.
En misschien wel het belangrijkste:
Ik veroordeel mezelf niet meer omdat ik me anders voel.
Dat haalt de winter niet weg.
Maar het haalt wel een tweede laag weg.
De strijd tegen de winter.
De zon zit niet alleen buiten
Op grijze dagen merk ik hoe belangrijk kleine dingen worden.
Een wandeling.
Een kop koffie in de zon.
Een goed gesprek.
Een yogales.
Een boek.
Een kaars aan.
Het zijn geen spectaculaire oplossingen.
Maar ze brengen wel licht.
Soms letterlijk.
Vaker figuurlijk.
De lente kun je niet afdwingen
Vroeger wilde ik zo snel mogelijk weer de oude zijn.
Vol energie.
Vol plannen.
Vol ideeën.
Nu weet ik dat dat niet werkt.
Je kunt de lente niet eerder laten beginnen door ongeduldig te worden.
Je kunt alleen goed zorgen voor de winter.
En misschien geldt dat niet alleen voor de seizoenen.
Ook moeilijke periodes in ons leven hebben vaak hun eigen tempo.
Hoe harder we proberen ze zo snel mogelijk achter ons te laten, hoe meer weerstand we voelen.
Een vraag aan jou
Misschien herken jij jezelf ook in de donkere maanden.
Misschien voel je je minder energiek.
Minder vrolijk.
Minder jezelf.
Misschien is de eerste vraag dan niet:
“Hoe kom ik hier zo snel mogelijk vanaf?”
Maar:
“Hoe kan ik goed voor mezelf zorgen zolang deze winter duurt?”
Dat is iets anders.
Het vraagt niet om vechten.
Maar om meebewegen.
En misschien is dat wel de belangrijkste les die de winter mij ieder jaar opnieuw leert.
Niet alles hoeft opgelost te worden.
Sommige seizoenen vragen vooral om zachtheid.
Voor de natuur.
En voor jezelf.