In mijn leven heb ik een aantal keren een keuze gemaakt zonder te weten waar die me zou brengen.
Soms zelfs een keuze waarbij ik mijn leven behoorlijk overhoop gooide.
Mijn verstand wilde zekerheid. Een plan. Weten wat de consequenties waren en waar ik over een jaar zou staan.
Maar die zekerheid was er niet.
Wat er wel was, was een sterk gevoel dat ik de juiste richting koos.
En vertrouwen.
Niet het vertrouwen dat alles precies zou gaan zoals ik hoopte.
Maar het vertrouwen dat ik onderweg wel zou ontdekken wat de volgende stap moest zijn.
We willen zo graag zekerheid
We proberen ons leven graag onder controle te houden.
We maken plannen. Denken vooruit. Proberen risico’s uit te sluiten en willen het liefst vooraf weten of een keuze de juiste is.
Dat is begrijpelijk.
Zekerheid voelt veilig.
Maar het leven laat zich maar beperkt plannen.
Je kunt eindeloos nadenken over een andere baan, een relatie, een verhuizing, een eigen bedrijf of een compleet andere invulling van je leven.
Je kunt lijstjes maken met voors en tegens.
Met anderen praten.
Nog een nachtje slapen.
En nóg een nachtje.
Maar uiteindelijk komt er een moment waarop je moet kiezen zonder te weten hoe het verhaal afloopt.
Misschien is dat wel waar vertrouwen begint.
Vertrouwen is iets anders dan optimisme
“Het komt wel goed.”
Ik heb dat zelf vaak gedacht.
Maar eigenlijk klopt die uitspraak niet helemaal.
Want soms komt iets helemaal niet goed zoals je het had bedacht.
Een plan mislukt.
Een keuze pakt anders uit.
Een deur waarvan je dacht dat hij open zou gaan, blijft dicht.
Vertrouwen betekent voor mij daarom niet dat ik geloof dat alles vanzelf goedkomt.
Het betekent dat ik erop vertrouw dat ik wel een manier vind om ermee om te gaan.
Dat ik opnieuw kan kiezen.
Dat ik kan bijsturen.
Dat er na een verkeerde afslag altijd weer een volgende weg komt.
Dat is een heel ander soort zekerheid.
Niet de zekerheid over wat er gaat gebeuren.
Maar vertrouwen in jezelf.
De eerste stap is genoeg
Wanneer we voor een grote verandering staan, willen we vaak de hele route kunnen overzien.
Maar dat kan bijna nooit.
En misschien hoeft het ook niet.
Ik heb geleerd om soms bewust niet te ver vooruit te kijken.
Wat voelt nu goed?
Wat is de eerstvolgende stap?
En vervolgens kijk ik opnieuw.
Dat klinkt misschien eenvoudig, maar voor iemand die graag controle houdt is dat behoorlijk spannend.
Je laat namelijk een deel van de zekerheid los.
Daarvoor krijg je iets anders terug:
ruimte.
Ruimte om onderweg nieuwe mogelijkheden te zien die je vanaf het vertrekpunt helemaal niet kon bedenken.
Vertrouwen groeit door te doen
Zelfvertrouwen ontstaat volgens mij niet door tegen jezelf te zeggen dat je iets kunt.
Het ontstaat door ervaringen.
Door iets te doen wat je spannend vindt.
Door een onbekende situatie in te stappen.
Door soms op je bek te gaan.
En vervolgens te ontdekken:
Hé, ik ben er nog.
Elke keer dat je dat doet, verschuift er iets.
Je comfortzone wordt groter.
De volgende stap voelt iets minder bedreigend.
Niet omdat je minder risico loopt, maar omdat je steeds meer bewijs verzamelt dat je met onzekerheid kunt omgaan.
Dat is misschien wel de paradox.
We wachten vaak op vertrouwen voordat we iets durven.
Terwijl vertrouwen juist ontstaat nadat we iets hebben gedurfd.
Van controle naar vertrouwen
Voor mij is dat een belangrijk onderdeel geworden van hoe ik probeer te leven.
Minder controleren.
Meer voelen.
Niet alles vooraf willen oplossen.
Niet voortdurend bezig zijn met wat er over zes maanden of drie jaar moet gebeuren.
Dat betekent niet dat ik nooit meer twijfel.
Natuurlijk wel.
Mijn hoofd kan nog steeds uitstekend allerlei scenario’s bedenken waarom iets misschien geen goed idee is.
Maar ik hoef niet meer naar ieder scenario te luisteren.
Soms mag mijn verstand op de passagiersstoel zitten.
En mijn gevoel achter het stuur.
Het leven laat zich niet vooraf beleven
Misschien houden we onszelf soms tegen omdat we denken dat we eerst zeker moeten weten dat iets gaat lukken.
Maar daarmee draaien we het eigenlijk om.
Je kunt pas ontdekken wat een keuze je brengt door hem te maken.
Je kunt pas ervaren hoe het is om een ander leven te leiden door dat leven binnen te stappen.
En je kunt pas ontdekken waartoe je in staat bent door jezelf af en toe in een situatie te brengen waarvan je de afloop niet kent.
Daar zit onzekerheid.
Maar daar zit ook het leven.
Een uitnodiging
Misschien sta jij op dit moment ook ergens voor.
Een keuze.
Een verlangen.
Een verandering waarvan je diep van binnen eigenlijk al weet dat je hem wilt, terwijl je hoofd nog naar garanties zoekt.
Vraag jezelf dan eens af:
Moet ik werkelijk weten hoe dit afloopt voordat ik de eerste stap zet?
En misschien nog belangrijker:
Wat zou ik doen als ik erop vertrouwde dat ik onderweg wel een oplossing vind?
Je hoeft niet roekeloos te zijn.
Je hoeft niet alles achter je te laten.
En je hoeft zeker niet iedere impuls te volgen.
Maar je hoeft ook niet te wachten totdat alle onzekerheid verdwenen is.
Want die dag komt waarschijnlijk niet.
Volg je gevoel.
Durf de eerste stap te zetten.
En vertrouw erop dat je sterk genoeg bent om onderweg de volgende te vinden.