Je bent tenslotte de enige met wie je je hele leven moet samenleven
Met sommige mensen zou je nooit omgaan als ze tegen je zouden praten zoals jij soms tegen jezelf praat.
Dat had je beter moeten doen.
Waarom lukt jou dit nou weer niet?
Je zou inmiddels toch verder moeten zijn.
Anderen hebben hun zaakjes veel beter voor elkaar.
We zeggen dingen tegen onszelf die we tegen een goede vriend waarschijnlijk veel te hard zouden vinden.
En het bijzondere is: degene naar wie je het meest luistert, ben je zelf.
Dag in, dag uit.
Misschien is daarom een van de belangrijkste relaties in je leven niet die met je partner, je kinderen, je vrienden of je collega’s.
Maar de relatie die je met jezelf hebt.
Je neemt jezelf overal mee naartoe
Je kunt van baan veranderen.
Verhuizen.
Een relatie beëindigen.
Nieuwe vrienden maken.
Een compleet nieuw leven beginnen.
Maar één persoon gaat altijd mee.
Jij.
En als je voortdurend met jezelf in conflict bent, neem je dat conflict dus ook overal mee naartoe.
Dat herken ik.
Ik kan behoorlijk kritisch op mezelf zijn. Vooral wanneer dingen niet gaan zoals ik had bedacht. Dan wordt de lat ineens hoger en mijn oordeel harder.
Ik had meer moeten doen.
Verder moeten zijn.
Een betere keuze moeten maken.
Het vreemde is dat ik daarmee denk mezelf vooruit te helpen.
Maar meestal gebeurt het tegenovergestelde.
Kritiek is niet hetzelfde als groei
Er is niets mis met kritisch naar jezelf kijken.
Sterker nog, ik vind zelfreflectie belangrijk.
Je mag jezelf aanspreken op gedrag. Toegeven dat je iets verkeerd hebt gedaan. Erkennen dat je ergens voor bent weggelopen of dat je meer had kunnen doen.
Een goede relatie met jezelf betekent niet dat je alles maar goedpraat.
Zoals een goede vriend ook niet iemand is die overal ja en amen op zegt.
Het verschil zit voor mij in de toon.
Je kunt zeggen:
Wat ben ik toch een sukkel.
Maar je kunt ook denken:
Dat was niet mijn beste beslissing. Wat kan ik hiervan leren?
De gebeurtenis is dezelfde.
De relatie met jezelf niet.
Je hoeft jezelf niet voortdurend te verbeteren
Daar zit nog een valkuil.
Persoonlijke ontwikkeling kan ongemerkt het idee voeden dat er voortdurend iets aan ons gerepareerd moet worden.
Fitter.
Rustiger.
Succesvoller.
Productiever.
Zelfverzekerder.
Bewuster.
Altijd onderweg naar een betere versie van jezelf.
Ik geloof in ontwikkeling. Anders zou ik dit soort blogs waarschijnlijk niet schrijven.
Maar er moet ook een moment zijn waarop je kunt zeggen:
Dit ben ik. Vandaag. En daar hoef ik niet eerst iets aan te veranderen om er oké mee te zijn.
Dat betekent niet dat je stopt met groeien.
Het betekent dat groei niet langer een voorwaarde is om jezelf te accepteren.
Dat vind ik een wezenlijk verschil.
Vergelijken maakt de relatie er zelden beter op
Er is bovendien altijd iemand te vinden die verder is dan jij.
Iemand met meer geld.
Een beter lichaam.
Een mooier huis.
Een interessantere carrière.
Een gelukkiger ogende relatie.
Als je lang genoeg kijkt, vind je altijd bewijs dat jij tekortschiet.
Sociale media hebben die mogelijkheid bijna onbeperkt gemaakt.
Maar je vergelijkt dan jouw hele leven met een klein, zorgvuldig gekozen stukje van dat van een ander.
Dat is een wedstrijd die moeilijk te winnen is.
Misschien hoef je hem ook helemaal niet te spelen.
Hoe zou je met een goede vriend omgaan?
Ik vind dit een eenvoudige maar bruikbare vraag.
Stel dat iemand van wie je houdt precies in jouw situatie zou zitten.
Met dezelfde twijfel.
Dezelfde fout.
Dezelfde onzekerheid.
Dezelfde teleurstelling.
Wat zou je tegen hem of haar zeggen?
Waarschijnlijk niet:
Kom op. Je bent 63. Had je je leven inmiddels niet eens op orde moeten hebben?
Waarschijnlijk zou je milder zijn.
Je zou luisteren.
Misschien relativeren.
En daarna kijken wat een verstandige volgende stap is.
Waarom zou je jezelf iets anders gunnen?
Een betere relatie, geen perfecte
Ik hoef niet iedere ochtend voor de spiegel te staan en mezelf fantastisch te vinden.
Dat voelt voor mij ook niet erg geloofwaardig.
Een goede relatie met jezelf lijkt me veel gewoner.
Jezelf serieus nemen, maar niet voortdurend veroordelen.
Kunnen lachen om je eigenaardigheden.
Een fout kunnen maken zonder daar meteen een oordeel over je hele persoon aan te verbinden.
Grenzen aangeven.
Goed voor je lichaam zorgen.
Af en toe erkennen dat je moe bent.
Trots kunnen zijn zonder je daarvoor te schamen.
En jezelf niet verlaten zodra het even minder goed gaat.
Misschien is dat wel de kern.
Je hoeft niet voortdurend van jezelf te houden.
Maar probeer in ieder geval iemand te worden bij wie je zelf graag in de buurt bent.
Want waar je ook naartoe gaat en wat er ook nog verandert:
je neemt jezelf mee.
Ik gun je daarom niet alleen een mooi leven.
Ik gun je vooral een betere relatie met degene die dat leven moet leven.