Over de kunst van relativeren
Ik kan behoorlijk serieus zijn.
Als ik ergens voor ga, wil ik het goed doen.
Ik denk na.
Analyseer.
Zoek naar de beste oplossing.
Dat heeft me veel gebracht.
Maar ik heb ook ontdekt dat het leven een stuk zwaarder wordt wanneer je alles serieus neemt.
Vooral jezelf.
Alsof alles belangrijk is
Er zijn van die dagen waarop werkelijk alles betekenis lijkt te hebben.
Een opmerking van iemand.
Een mail die anders klinkt dan je had verwacht.
Een foutje.
Een plan dat anders loopt.
Voor je het weet, maak je van een klein voorval een groot verhaal.
Dat herken ik maar al te goed.
Niet omdat het leven ingewikkeld was.
Maar omdat ík het ingewikkeld maakte.
Niemand is zo met jou bezig als jijzelf
Dat besef vond ik verrassend bevrijdend.
Wij denken vaak dat anderen veel met ons bezig zijn.
Dat ze onze fouten zien.
Onze onzekerheid opmerken.
Ons beoordelen.
In werkelijkheid zijn de meeste mensen vooral druk met hun eigen leven.
Net zoals jij.
Dat betekent niet dat je er niet toe doet.
Integendeel.
Het betekent dat je jezelf af en toe best wat minder serieus mag nemen.
Lach om jezelf
Ik vind mensen aantrekkelijk die om zichzelf kunnen lachen.
Niet omdat ze zichzelf belachelijk maken.
Maar omdat ze weten dat ze niet perfect hoeven te zijn.
Ze struikelen.
Zeggen iets onhandigs.
Vergeten een naam.
Nemen een verkeerde afslag.
En lachen erom.
Dat is geen oppervlakkigheid.
Dat is veerkracht.
Misschien is humor wel een vorm van acceptatie.
Je verzet je niet langer tegen het feit dat je een mens bent.
Met al je eigenaardigheden.
Niet alles hoeft opgelost te worden
Soms hoeft een probleem niet direct opgelost te worden.
Soms hoef je er alleen iets minder zwaar aan te tillen.
Ik merk regelmatig dat een wandeling, een goed gesprek of een flinke lach meer doet dan nog een uur nadenken.
Niet omdat het probleem verdwijnt.
Maar omdat ik weer in de juiste verhouding kom te staan.
Het probleem is hetzelfde gebleven.
Alleen ik ben lichter geworden.
Ernst en lichtheid kunnen prima samengaan
Licht leven betekent niet dat je oppervlakkig leeft.
Het betekent ook niet dat je verdriet, verlies of tegenslag wegwuift.
Er zijn momenten waarop het leven pijn doet.
En die verdienen alle aandacht.
Maar zelfs in een serieus leven mag ruimte zijn voor lichtheid.
Voor humor.
Voor relativering.
Voor een glimlach.
Juist dan.
Misschien ben jij niet het project
Ik heb lang gedacht dat ik voortdurend aan mezelf moest werken.
Nog iets leren.
Nog iets verbeteren.
Nog iets ontwikkelen.
Persoonlijke groei is prachtig.
Maar er zit ook een valkuil in.
Je kunt jezelf gaan zien als een project dat nooit af is.
Misschien ben je niet een probleem dat opgelost moet worden.
Misschien ben je gewoon een mens.
En dat is al ingewikkeld genoeg.
Een kleine oefening
De volgende keer dat iets anders loopt dan je had bedacht, stel jezelf dan eens één vraag:
Ga ik hier over een jaar nog aan terugdenken?
Is het antwoord nee?
Probeer er dan vandaag alvast om te glimlachen.
Niet omdat het onbelangrijk is.
Maar omdat jouw energie kostbaar is.
En niet ieder probleem verdient een hoofdrol.
Het leven wordt niet per se gemakkelijker als je lichter leeft.
Maar het voelt vaak wel een stuk lichter.
En misschien is dat precies de bedoeling.